Eigenaren The Harbour Club: ‘Er is 0 perspectief’

The Harbour Club staat bekend om zijn grote etablissementen waar veel bekende Nederlanders, voetballers en ‘rich kids’ komen. In normale tijden stonden er honderden gasten te dansen op de tafels. Maar nu zijn de tafels gedekt, de champagneglazen gepoetst en komt er niemand. En dat terwijl de restaurantketen net wilde gaan groeien.

Een A4-blad siert de liftdeuren van het BINK36-verzamel­gebouw in Den Haag. Due to maintenance, visitors are condemned to the stairwell. Had this inconvenience taken place in another time, the atmosphere on the fifth floor of the former state post office to cut.

The hundreds of hiply dressed and carefully styled visitors to this establishment of The Harbour Club (THC) would then have had to climb seven flights of stairs. As de marketingafdeling steevast benadrukt, is het concept van de franchiserestaurantketen ‘puur gericht op de beleving’. Of zoals Joost Verhoeven (36), branch director of this new shoot, likes to proclaim, and often: ‘Sfeer kun je niet in een doosje stoppen.’ En nee, een doosje kun je dit restaurant do not mention.

The 1400-square-foot space is set up like a penthouse; with tall windows, on de muren wulpse schilderingen en aan het plafond gouden haaien – het is immers een visrestaurant. Wc-bezoekers worden getrakteerd op half schunnige teksten en tekeningen op de deuren. Dat jaagt geen klandizie weg, maar zorgt juist voor een verstevigde onlinefanbase, aldus Verhoeven: ‘Alles hier is zeer instagrammable.’

The glut of kitsch maakt mede dat The Harbour Club wordt geassocieerd met bekende Nederlanders, volkszangers, voetballers en rich kids uit ’t Gooi. In één woord: patserigheid.

Since the boisterous departure of one of the founders (see also the box below), the keten dat imago voorzichtig gaan bijsturen, door een ‘restyling’ die meer de nadruk moet leggen op de gastronomie. Naast het interieur werd ook de organisatie hervormd. ‘De bedrijfscultuur was er een van haat en nijd, maar nu is er meer aandacht voor interne opleiding. Ook stelt het personeel zich nu nederiger op tegenover de gasten. Dat was een flinke klus’, erkent Richard van Leeuwen (52), medebedenker van het THC-concept, dat wordt omschreven als ‘high-end dineren meets entertainment­’.

De veranderingen betekenen niet dat het onvolwassen, ietwat brallerige karakter geheel moet verdwijnen. ‘Ik beschouw die heersende perceptie eerder als uitdagend dan als een kwaal. We móéten juist ook ondeugend blijven. En vergis je niet: er komen bij onze vestigingen ook geregeld raden van bestuur en ondernemers uit de Quote 500 eten.’

Zelfs akkefietjes met gasten kunnen ‘positief’ afstralen, voegt Verhoeven toe. Zoals die keer dat in de showbizzpers werd uitgemeten dat zanger Douwe Bob was weggestuurd van het terras. ‘Hij droeg een joggingbroek – dat is nadrukkelijk tegen ons kledingvoorschrift. De aandacht hiervoor zagen we als een compliment.’

Van Leeuwen gaat zitten in een hoekbankje. De tafel is, net als in de rest van de hal, compleet gedekt, tot champagneglazen aan toe. Intimi omschrijven de boomlange Van Leeuwen, die ruim 25 jaar horeca-ervaring heeft, als iemand van de achtergrond ‘en de cijfertjes’. Die houding heeft ook een praktische reden, zegt hij zelf. ‘Als ik op een avond iedereen handjes geef, denken ze dat ik er volgende week weer ben.’

Girls out

Founded in 2008, The Harbour Club chain now has five locations: in The Hague, Rotterdam and Vinkeveen and two in Amsterdam. Some locations, where there is room for up to about vijfhonderd gasten, staan in ‘uitdagende buurten’, waar andere ondernemers voor zouden passen. Zoals een industrieterrein op het Cruquiuseiland in Amsterdam-Oost. De eigenaren spreken van ‘omdenken’: het draait om bereikbaarheid en parkeergemak. Van Leeuwen: ‘De locatie in Oost is op een kwartier rijden van ’t Gooi, waar vrienden van me wonen. Ideaal voor als zij hun meisjes moeten uitlaten op vrijdagavond.’

Another feature of The Harbour Club is that in the evening hours the music volume goes up and the hands can be in the air. From sweet sixteen birthday parties to concerts with deejays, it's all possible. Just not right now.

Nu zijn al die grote zaken leeg. Deze in Den Haag oogt, vanwege een compleet met metershoge kerstboom versierde aankleding, surrealistisch. De klap komt extra hard aan, doordat juist The Harbour Club, zonder extra investeringen, al grotendeels coronaproof was, stelt Van Leeuwen. ‘De vestiging in Den Haag alleen al is zo groot, dat je tot 350 man kunt ontvangen met 1,5 meter afstand. Dat mag dus niet. Des te mooier was het dat we in de maanden juni tot september, mede dankzij het mooie weer, toch een omzetstijging van 15 tot 20 procent noteerden ten opzichte van vorig jaar.’ Zijn verklaring hiervoor is dat ‘van de bank bevrijde’ gasten langer aan tafel bleven zitten.

Ook heeft The Harbour Club een trouwe achterban die goed in de slappe was zit. Onder de clientèle namen als dj Martin Garrix, prins Bernhard junior en de inmiddels ook van de tv-serie Dragons’ Den bekende ondernemers Pieter Schoen and Michel Perridon. Some guests are now helping their beloved club met reclame maken. Joost Verhoeven: ‘Iemand als oud-profvoetballer Robin van Persie bestelt dan een door ons ontworpen sushibox, en maakt daar ongevraagd een foto van voor de sociale media.’

It's a Band-Aid on an ulcerated wound. While The Harbour Club chain's 2019 profits turned and accounted for 14 million euros in sales, the forecast of this year, 20 million euros in sales, in the trash. Van Leeuwen estimates that due to the second closure, the loss of sales this year is 40 percent.

Schrikbeeld is dat het bedrijf terugkeert naar de situatie van omstreeks 2016, toen een paar jaar op rij forse verliezen werden geleden en Rabobank de teugels aantrok. Nog altijd moet The Harbour Club bij behaalde winst versneld leningen aflossen en geldt er een dividendverbod. ‘Dat hebben we toch niet nodig’, zegt Van Leeuwen, met een tijdens het gesprek vaker opborrelende ad-rem-attitude.

Bureaucratic wall

Keeping excess organizational fat on board is no luxury in the covid era. The Harbour Club has not escaped the virus either. The company has approximately 1.4 million NOW-steun ontvangen en heeft een twintigtal mensen met flexcontracten moeten laten gaan. Op een personeelsbestand van 400 valt dat nog mee, maar hoe langer het volgens Van Leeuwen ‘verlossende woord van onze geleerden aan het Binnenhof’ op zich laat wachten, des te groter de kans op meer ontslagen.

Onderhandelingen met financiers en huurbazen worden, wat sarcastisch, zo lijkt het, ‘onwijs leuk’ genoemd. ‘Het is lastig, maar uiteindelijk zijn ook onlangs weer afspraken gemaakt waarbij iedereen geholpen is. Het gekke is dat overheidsinstellingen het moeilijkst doen. Iedereen geeft korting of helpt zijn partner, maar de gemeente Amsterdam …’ Van Leeuwen en Verhoeven zuchten, denkend aan een bureaucratische muur die zij trachten te slechten: over belastinguitstel voor ‘een stukje kademuur’ aan een van hun terrassen. ‘Men vraagt aan de maatschappij elkaar coulance te verlenen, maar verleent zelf op geen enkele manier medewerking. Schandalig.’

Van Leeuwen zit ook in brancheverenigingen, waarin regelmatig wordt overlegd over te nemen acties. Dat leidde bijna tot een groot statement, beaamt hij. ‘Het idee speelde om collectief in opstand te komen, maar van honderd man mobiele eenheid ga je deze wedstrijd niet winnen.’ De horeca voelt zich soms als een mak schaap dat zich naar de slachtbank laat leiden, maar een alternatief is er niet. Van Leeuwen hoort van collega’s die, nadat ze publiekelijk van zich af gebeten hadden, ineens werden geconfronteerd met incognito special investigating officers in their case.

Niet dat de THC-mannen de zorgwekkende cijfers over de verspreiding van het virus ontkennen. Maar het voelt voor hen als onrecht dat de horeca ‘gestraft wordt’, terwijl volgens the RIVM still less than 4 percent of infections nationwide to that te herleiden is, aldus Van Leeuwen. ‘De tweede sluiting, in oktober, kwam daardoor harder aan. De spirit zat er net goed in, met de ontwikkeling van nieuwe concepten. Maar op dit moment is er nul perspectief.’

Many roosters

Het woord ‘beleving’ valt andermaal. In relatie tot het ondernemersvak, maar ook tot de uitvoering van het metier. Tot in de simpelste details. Van Leeuwen: ‘Als in een volle zaak een klant binnenkomt en ik zit te eten aan een tafel, sta ik op om die persoon voor te laten gaan. Dat is logisch, maar dat gebeurt niet altijd. Er lopen veel haantjes rond in deze branche hoor!’

Then the name of John de Jong, the other The Harbour Club founder, who is regarded in the industry as the antithesis of the quieter Van Leeuwen, comes up: a man full of bravado and lavish ambition. In 2014, De Jong sold his stake in the chain. He had over a million in arrears with a mortgage lender. His eventual departure is noted by Van Leeuwen onder de noemer ‘afgesloten oorlogsverleden’ gecategoriseerd.

De scheiding ging niet alleen om geld. ‘Ik wil er niet te lang meer bij stilstaan. Wat ik kan zeggen is dat John misschien meer met zichzelf bezig was dan met de continuïteit van het bedrijf, en de mensen die voor hem werkten.’

Separation

Nieuwbakken partner Joost Verhoeven, sinds 2012 werkzaam bij The Harbour Club en daarvoor manager bij Hilton in Amsterdam, lijkt van een andere snit. ‘Het leeftijdsverschil tussen ons is natuurlijk groter’, plaagt hij, wat tot licht gefronste wenkbrauwen leidt bij Van Leeuwen. Collega’s zeggen dat Verhoeven een hands- onmentaliteit heeft en goed is met het potlood. ‘De bedenker van concepten en zaakindelingen’, aldus een bevriende manager.

Van Leeuwen erkent dat hij ‘meer van de strategie en juridische zaken’ is, maar vindt een scherpe taakverdeling niet cruciaal. ‘Ik heb veel mensen zien langskomen – op één persoon after were successful companions. The crux is that with én voor elkaar werkt. Bij Joost had ik een goed gevoel: hij inspireert anderen een stapje extra te zetten, en beredeneert alles vanuit “de gastbeleving”, zónder de omzet te vergeten.’

Toch ging het bijna mis. Na het vertrek van De Jong, die met een eigen zaak verderging, nam Verhoeven ontslag. ‘Er ontstond een papa-en-mamaverhaal, zoals bij een scheiding: wie gaat met de een mee, wie met de ander? Op dat moment vond ik het tijd voor mezelf te beginnen.’

Van Leeuwen deed hem in allerijl het aanbod mede-eigenaar te worden van een deel van het vernieuwde THC-imperium. Verhoeven voelde zich vereerd, maar moest wel nog geld vinden om zich in te kopen. ‘Toen verkocht ik binnen één week mijn huis. Zei Richard: “Maar we hebben nog niks getekend!” Waarop ik riep: “Nee, maar dan is het alvast gebeurd.”’ Van Leeuwen vat de anekdote samen in eigen woorden: ‘Zijn ballen gingen meteen op het hakblok.’

Nu huurt Verhoeven een huis. Hij zegt geen spijt te hebben, ook niet nu de branche in nood verkeert. ‘Het is ergens rot en onwerkelijk, maar ik lig hier niet wakker van.’

De partners kijken vooruit naar 2021, waarvoor ‘meerdere scenario’s’ zijn gemaakt. Realisme botst met optimisme. Verhoeven denkt dat het bedrijf in januari weer los kan. Van Leeuwen had tot voor kort stiekem de hoop dat een van ’s lands grootste verjaardagsfeesten soelaas zou bieden. ‘Ik dacht echt dat we met Sinterklaas meer zouden mogen. Waarom? Deze situatie is gewoon niet veel langer vol te houden.’

Dat minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge tijdens de laatste persconferentie in november niets meldde over de heropening van de horeca, maakt de mannen evenwel nog niet onrustig, want: ‘In de huidige omstandigheden kunnen we het tot 1 april uithouden­.’

New locations

Meanwhile, the duo continues to make new plans. For example, The Harbour Club wants to introduce a service where chefs cook at people's homes and wants to start working met ‘verrassingspakketten’, die werkgevers personeel cadeau kunnen doen. Ook blijft de vóór corona ingezette uitbreidingsstrategie in beeld. ‘We hebben twee locaties in Zuid-Nederland op het oog, en zijn in gesprek met de Mariott-hotelketen over samenwerking.’ Op currently there is a construction with Apollo Hotels, which franchisee is from branches in Amsterdam-Zuid and Vinkeveen.

Het klinkt fraai en hoopgevend. Maar ook de rustig ogende Van Leeuwen weet dat de toekomst wankel is. Onder de oppervlakte blijven emoties vechten om voorrang. ‘Kijk, natuurlijk kook je soms vanbinnen in deze tijd. Ik denk wel dat we een betere toekomst hebben dan het knijpje om de hoek, maar duidelijk is dat er de komende periode heel veel op het spel staat.’

Source: Het Financieele Dagblad